السلام والتحیه والمرحب کلهن مهدات لمن رحب موشرت ترحیب لجلی ولکن لا یکون لج لی ولو تکرم لا یخلی الروح تجلی کتبت اکتاب لکن ما عبرونی ما اعرف لمن او لیش و لماذا لیش یابه مو نحن بشر وعدن قلب یحمل الم ویشیل الحنان اذا عبرنی صغیر القوم واله للکبیر انا من انا انا الی اعرفه ان الله خلقنی وحاولت ان اطیعه هو من کل الوجود ولو ما یحصل نجود یلی مرسولی نسیته عمی الکبر لله واله نحن بشر نفنا ونموت ولا یبقا النه اثر عیل لیش التکبر اما اذا کنت مشغول فانا اعذرک واقبل کل کلام لکن اذا تکبر ینکسر قلب الذی مثل الغزاز متکسر ومتفتت وتم کل وصله ابکتر وصله لا وصلتین بدبی الحبیبه و وصله لفجیره الحنون والطابون تم مطشر بابوطبی وخاص الوثبه وشاطی الراحه الذی بس بقا منه ذکر والبنایه الی مثل الکره یله من صغری رجل شارع کنت وحتا اول بیت قلته عن الشارع وسوالفی مع الشارع کانت قاعد عل البحر وحدی ودیر افکار ... ما ادری شسوی والفلک فدار --- تالی النوم بالشارع ولا اکو دار .... والبدور قامت تضحک اعلیه --- بعد شترید اکتب لک وقول اشعار .... مو قلبی تالم وحترف بالنار .... باقی ب هل بلد اصفن ودیر افکار ---- بعد شصنع یخ شلی بیدیه --- ضکانی الدهر وخضنی و ذبنی اب بار .... ولا هو بحر وائمل اشوف البر ..... اشحال الی اتحاصر بین کومت نار ..... ویشوف السراب ویحتسب میه .... میه من سبیلک عمی اسقینی ..... واذا مطلوب لک عادی نادینی .... لکت الحقر محمله وانت وسط عینی ... رجا ابقی جوابی یرجع ایلیه .... هذی حالت رجل شارعکم یا اهل المنتدا لا صج ترضونها ان ای سوی له طاف اتعرفون رجل الشارع شایف انواع والوان ولا لازم نبسطها لکن بقول ام کلثوم انما للصبر .... لذا الیوم رجل شارعکم متملخ ولا یحمل خزره لذا یهل الرحم بوی الرحمه والسلام علیکم (رزاق)